‘Hij zegt nooit meer dat ik zijn kleine meisje ben’

EINDHOVEN – Eindhovenaar Henri van Schijndel (1948-2025) speelde op het hoogste Nederlands volleybalniveau. En hij coachte ruim vijftig jaar honderden jonge mensen. Dat deed hij prestatiegericht, maar tegelijkertijd als een tolerante vader, die het goed voorhad met zijn kinderen. 

,,Ik mis de dagelijkse gesprekjes met hem”, zegt Van Schijndels dochter Femke (47). ,,Even bij papa langsgaan, een belletje. Het doet pijn, dat dat niet meer kan.”

Van Schijndel overleed een jaar geleden. Hij volleybalde liefst 17 jaar in de toenmalige eredivisie, en hij coachte decennialang onder meer Polaris uit Helmond, het Budelse Ledûb en de studenten van het Eindhovense Hajraa.  

Vertrouwen

,,Maar hij coachte niet op harde, strenge wijze”, vervolgt Femke. ,,Als je eerlijk was en je best deed, vond papa het goed. Hij begreep dat niet iedereen dezelfde kwaliteiten had.”

,,Hij handelde als ouder hetzelfde. Kalm, totaal niet streng. Mijn broer Bart zou hetzelfde zeggen. Zo deed papa niet aan straf. Had je wat uitgehaald, dan hield hij een praatje met je. Juist dát maakte indruk.”

,,Papa ging uit van wederzijds vertrouwen. Wanneer je zijn vertrouwen in jou beschaamde, was de boot aan. Maar dat kwam zelden voor.”

Femke’s kinderen zijn Mees, Puck en Bibi. Van Schijndels oudste kleinkind Mees Sengers, is de zoon van Femke. Sengers wordt beschouwd als een toptalent in het beachvolleybal. Maar hij ging onlangs onder het mes.

Twee handen op één buik

,,Mees werkt hard aan het herstel van zijn schouder”, zegt Femke. ,,Dat verloopt goed. De bedoeling is, dat-ie komende zomer weer in het zand staat.”

,,Hij had veel contact met zijn opa. En ze praatten natuurlijk vaak over volleybal. Maar die twee konden ook op hun dooie gemak een uur samen zijn, zonder ook maar één woord met elkaar te wisselen.”

Van Schijndels vrouw Han volleybalde in haar tijd ook in de eredivisie. Ze overleed in 2017. ,,Ze betekenden alles voor elkaar”, zegt hun dochter. ,,Papa en mama waren vijftig jaar samen. Ze woonden in Helmond, maar na de dood van mama ging papa terug naar Eindhoven.”

,,Hij had het er moeilijk mee, maar papa liet dat niet merken. Hij wilde niet dat Bart, ik en de kleinkinderen ons zorgen zouden maken om hem. Maar hij praatte wel over mama. Rustig als altijd, nuchter en relativerend.”

Voldongen feit

In september 2024 belandde Van Schijndel in het ziekenhuis. Een scan toonde aan, dat hij uitgezaaide darmkanker had.

,,Het ging al langer niet goed met hem”, aldus Femke. ,,Maar ineens sta je voor een voldongen feit. Papa zou niet meer genezen. Je beseft, dat hij straks nooit meer zegt dat jij zijn kleine meisje bent.”

,,Mees reisde op dat moment een maand door Amerika. Mijn vader wilde dat Mees onbekommerd zijn vakantie kon afmaken. Daarom hebben we Mees pas op zijn terugvlucht ingelicht. Ze waren twee handen op één buik. Maar Barts kinderen Liam en Julie, en mijn Puck en Bibi, betekenden net zoveel voor opa Henri.”

Adagium

Van Schijndel verscheen regelmatig in de lokale media. Hij schuwde niet om in interviews, met onder meer bovengetekende, zich uit te spreken over heikele volleybalzaken.

De volleybalgoeroe sprak klare taal, beargumenteerd en respectvol naar anderen toe. En hij had nooit superlatieven nodig. ‘Goed gespeeld’ uit zijn mond, kon meer indruk maken dan een lofrede door een ander.

Volleybal beter maken, jonge mensen iets meegeven, dat was zijn adagium. De coach sliep begin 2025 in. ,,Hij had geen speciale wensen voor de uitvaart”, zegt Femke. ,,Nee, ook niet wat de muziek betrof. Dat zou wat geweest zijn, want papa zette in de auto altijd Slam FM op.”