‘Verlies kan acceptabel zijn’

EINDHOVEN – Esther Arends (29) uit Eindhoven ervaart pijn na verlies doorgaans als intenser dan vreugde na winst. Het kind van de Eindhovense korfbalclub Rust Roest begint op zaterdag 8 november aan de zaalcompetitie.

Eersteklasser Rust Roest speelt zijn thuiswedstrijden in de sporthal op sportcomplex Strijp. Deze hal valt op door haar vorm en kleuren. Ze werd in 2012 opgeleverd.

Maar de sporthal ziet er nog steeds futuristisch uit. ,,Een prachtig gebouw”, zegt Arends. ,,Wanneer je hier aankomt en je ziet de hal, dan krijg je nóg meer zin om te spelen.”

Bakkeleien

,,Ik ben fel in de wedstrijd”, aldus Arends. ,,Iets half doen, is niks voor mij. En je ziet me weleens bakkeleien met de scheids. Als je het niet eens bent met iemand, kun je dat toch laten merken? Buiten het veld trek ik mijn mond niet zo gauw open.”

Bij Rust Roest, begon Arends op haar zevende met korfbal. Ze piepte er in 22 jaar even tussenuit. Arends speelde drie seizoenen voor studentenvereniging Attila uit Eindhoven, maar ze keerde direct na de studie terug op het oude nest.

Ze behaalde haar master in human technology interaction, daarvoor haar bachelor biomedische technologie. Arends is geïnteresseerd in onder meer de psychologie achter de techniek. Wat houdt dat in?

,,Een voorbeeld”, zegt Arends, die solliciteert naar een baan. ,,Een MRI-scanner is een indrukwekkend, soms zelfs intimiderend apparaat. Kinderen én volwassenen kunnen er bang van worden.”

,,De wezenlijke vraag in zo’n geval: hoe haal je die angst weg? En, als je het praktisch bekijkt: hoe maak je zo’n apparaat handelbaarder voor de artsen?”

Nieuwe kruisband

Snel na haar terugkomst bij Rust Roest, scheurde Arends de voorste kruisband in haar rechterknie af. Er volgde een operatie in het Anna Ziekenhuis in Geldrop, waarna ze ongeveer een jaar revalideerde.

,,Je moet opnieuw vertrouwen krijgen in je knie. Je leert weer lopen en springen. Het succes daarvan zit ‘m in de repetitie van oefeningen en keihard werken. Je begint met een centimeter omhoog te springen.”

,,Ik spring nu uit stand negentig centimeter hoog. Mijn benen zijn sterker dan ooit. De nieuwe kruisband scheurt ook niet zomaar af. Ik heb in ieder geval geen schrik dat het nog eens gebeurt.”

Nederlands zaalvoetbalteam

Arends’ moeder Jolan was ballerina, vader Richard werd in de jaren zeventig gescout door voetbalclub FC Eindhoven, dat toen nog EVV Eindhoven heette. Hij speelde ook in het Nederlands zaalvoetbalteam.

Had dochterlief ambities om hogerop te komen? ,,Ik heb in de jeugdselectie Zuid gekorfbald”, zegt Arends. ,,Maar eerlijk gezegd, wilde ik niet weg bij Rust Roest. Het is hier heel gezellig.”

Acceptabel

Arends korfbalt ‘voor de leuk’, maar ze neemt haar sport serieus. ,,Je bent er tot 15 uur in de week zoet mee. Trainen, wedstrijden, besprekingen, video’s bekijken, reizen.”

,,Als we ’s zaterdags naar Zevenaar of Woudenberg gaan, neemt korfbal die dag zes uur in beslag. Win je dan niet, is dat extra pijnlijk. Maar verlies kán acceptabel zijn.”

,,Wanneer je als team na een prima voorbereiding een goede wedstrijd speelt, maar deze niet wint, kun je er toch een goed gevoel aan overhouden. De weg naar wat je wilt bereiken, is af en toe mooier dan het eindstation.”

Rust Roest speelt zijn veld- en zaalwedstrijden op sportcomplex Strijp aan de Rijstenweg 9 in Eindhoven. De toegang daartoe is gratis. Het wedstrijdprogramma van Rust Roest kun je HIER vinden.