‘Ik wil niet dat-ie ’s nachts in het donker zit’ 

GELDROP – Jeannette van Ravenstijn (68) turnde 50 jaar geleden op de Spelen van Montréal. De geboren en getogen Eindhovense leefde daarna een flamboyant leven. Maar sinds 2023 overheerst het verdriet. Zoon Rens, voortgekomen uit Jeannette’s huwelijk met de vroegere PSV-voetballer Piet Wildschut, overleed destijds.    

Jeannette woont zes jaar in een appartementje op de begane grond van een Geldrops hofje. Tegen de woonkamer met glazen pui bevindt zich haar terrasje. Een smal voetpad scheidt het buitenzitje van een jeu de boules-baan.

Playbacken

Jeannette werd in Montréal met de Nederlandse turnploeg 11^e in de competitie voor landenteams. In het individuele klassement legde ze beslag op de 25^e plaats. Dat was het maximaal haalbare, want de turnwereld werd destijds gedomineerd door een leger gedrogeerde oostblokatleten.

Dat ze goed presteerde, kwam deels door een huzarenstukje van de KNGU. De Nederlandse gymnastiekbond wist in 1971 het IJzeren Gordijn open te breken. Vier oostbloktrainers werden aangesteld om het Nederlands turnteam te drillen.     

,,Wat resultaten betrof, werkte de oostblokmethode”, zegt Jeannette. ,,Maar er werd een angstcultuur gecreëerd. Als je iets te veel woog, werd je zowat uitgehongerd. Ach, daar heb ik in het verleden genoeg over verteld.”

Jeannette doelt op een tv-uitzending in 2013, toen ze centraal stond in Het mooiste meisje van de klas. Daarin werd ze belicht als iemand die een zwaar trauma had overgehouden aan haar sporttijd. ,,Het was regelmatig verre van leuk”, zegt ze in 2026, ,,maar het heeft mijn leven nooit bepaald.”

Ze stopte na de Spelen van 1976. Maar Jeannette viel niet in een zwart gat. Er was voor haar genoeg werk na Montréal, waar ze werd uitgeroepen tot Het mooiste meisje van de Spelen. Miss Montréal hield er onder meer modellenwerk voor Adidas aan over.

En ze trad lange tijd op in verschillende tv-programma’s. ,,Zo stond ik bij Nederland Muziekland in het achtergrondkoor te dansen en te playbacken. Nee joh, ik kon geen meter zingen.”

Mondiger

Ze volgde de afgelopen WK turnen in Rotterdam, via de tv. ,,In m’n eentje vanuit de luie stoel”, zegt de ex-studente van het CIOS. ,,Turnen blijft een mooie sport.” Een sport, die zes jaar geleden in Nederland in opspraak kwam.

De KNGU kreeg te maken met grensoverschrijdend gedrag van een aantal trainers. ,,Het zit een beetje opgesloten in het turnen”, aldus Jeannette. ,,De meeste turnsters zijn piepjong, makkelijk beïnvloedbaar. Dat gold zeker in de jaren zeventig.”

,,Je durfde niks te zeggen. Deed je dat wel, werd je gegarandeerd uit de selectie gedonderd. Gelukkig zijn de meiden van nu mondiger.”

Pilletjes

De dopingprogramma’s in het toenmalig oostblok zijn naderhand naar buiten gekomen. Maar hoe clean was het Nederlands turnen in de jaren zeventig? ,,Ik heb twee vreemde gevalletjes meegemaakt”, zegt Jeannette.

,,Vlak voor een landenwedstrijd tegen Canada werd ik hartstikke ziek. No way dat ik zou turnen. Een van onze trainers gaf me twee pilletjes. Wist ik veel.”

,,Maar het waren geen paracetamolletjes, realiseerde ik me later. Die rare pilletjes hadden snel effect, ik kon gewoon meedoen. Nou ja, gewoon. Het werkte averechts.”

,,En ik kreeg na die wedstrijd vreselijke krampen in mijn benen. Dat was me nooit eerder overkomen. Ze gaven me op een EK nog eens een paar pilletjes. Die heb ik toen door het toilet gespoeld.”

PSV-Ajax 4-0

Aan een muur in de woonkamer hangt een grote foto van Rens. Hij was de zoon van Jeannette en de vroegere PSV-voetballer Piet Wildschut, die na zijn sportcarrière in Amerika ging wonen en werken.

Rens beschikte over minder voetbalkwaliteiten dan zijn vader, maar hij droeg 17 keer het shirt van FC Eindhoven. En het ging hem maatschappelijk voor de wind. Rens was succesvol op de aandelenmarkt.

Hij werd 2 juni 1985 geboren. Die dag won PSV met 4-0 van Ajax, dat een week eerder landskampioen was geworden. ,,Ik zat hoogzwanger boven de dug-out van PSV”, aldus Jeannette. ,,Ineens kwamen de weeën.”

PSV-arts Carel van den Brekel begeleidde haar naar de catacomben van het stadion. Wat later voegde Piet zich bij zijn toenmalig echtgenote. PSV-trainer Jan Reker had hem in de rust uit de ploeg gehaald.

,,Kwaad dat-ie was”, zegt Jeannette. ,,Tot-ie besefte waarom Reker dat deed. We reden naar het Anna Ziekenhuis in Geldrop. En er werd een zondagskindje geboren.”

Granaat

Jeannette kijkt een minuut lang zwijgend naar de foto. ,,Drie jaar geleden stond de politie hier voor de deur”, vervolgt ze haar verhaal. ,,Gaat u maar even zitten, uw zoon is verongelukt. Als je verongelukt, ben je dood. Maar Rens was nog niet dood. Ik dacht dat ik gék werd.”

,,Hij vierde met vrienden een vrijgezellenfeest in de Ardennen. Ze zaten ’s avonds om een vuurkorf. Er lagen van die goedkope jeu de boules-ballen onder de korf. Een ervan werd zo heet dat-ie als een granaat ontplofte. Rens kreeg een stuk ijzer in zijn rechterslaap.”

Hij werd per traumahelikopter vervoerd naar het Academisch Ziekenhuis in Luik. Jeannette reed erheen, Piet kwam overvliegen uit Amerika. ,,Ze hielden Rens in een kunstmatige coma”, aldus Jeannette. ,,Drie dagen later brachten ze ‘m naar het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven.”

,,De scans zagen er zó slecht uit. Jouw kind ligt dood te gaan, en het enige dat jij kunt doen, is: naar hem kijken, hem vasthouden en om ‘m huilen. Een paar uur nadat de apparatuur was uitgeschakeld, overleed hij. Hemelvaartsdag 2023, vijf dagen na het ongeluk. Rens is net geen 38 geworden.”

Nacht

,,Ik kijk sindsdien anders naar het leven. Zo heb ik geen schrik meer voor de dood. Want ik zie ‘m straks terug. Daar geloof ik heilig in. Nou ja, ik wíl er graag in geloven.”

,,Als ik ’s avonds uit bed moet, loop ik naar de woonkamer. Even met ‘m praten. Ik wéét het. Maar het verdriet om Rens verteert me. Ik praat met hem omdat ik dan het gevoel krijg dat-ie er nog is.”

Ze kijkt naar de jeu de boules-baan buiten, die als een overbodige herinnering gekoppeld is aan haar huisje. Op een tafel staan twee glazen stolpen. Onder elke stolp brandt een kaars. ,,Die kaarsen branden altijd”, zegt Jeannette, terwijl ze haar blik verlegt naar de foto van Rens. ,,Ik wil niet dat-ie ‘s nachts in het donker zit.”