‘De coach behandelde me als een last’

EINDHOVEN – Relatief veel Nederlandse jongeren kiezen ervoor om te gaan sporten en studeren in Amerika. Dat levert doorgaans jubelverhalen op. Soms niet.  

Tennisser Bart Wolvius (22) uit Eindhoven tekende in 2022 voor Marist University in Poughkeepsie. Dat is dezelfde school, waar geboren Eindhovenaar Rik ‘The Dunking Dutchman’ Smits zijn late jeugd beleefde.

Smits groeide in de jaren negentig uit tot een grote NBA-basketballer. ,,Er hangen aan de muur in de hal van de universiteit foto’s van Rik”, zegt Bart. ,,Marist is trots op hem.”

Mismatch

,,Marist en ik bleken een mismatch te zijn”, aldus Bart, van wie de ratings op zowel studie- als sportvlak hoog waren. Afzonderlijk van elkaar, werd hem op beide gebieden een beurs toegekend.

Hij werd op zijn Amerikaans avontuur begeleid door Slamstox. Dit Eindhovens sportimpresariaat heeft meer dan 2000 jongens en meisjes ondergebracht in Amerika. Dat verliep meestal naar ieders tevredenheid.

Maar heeft Slamstox in het geval van Bart gefaald wat de keuze voor een universiteit betreft? ,,Het was lastig voor ze”, zegt Bart, die opgeleid werd aan tennisschool Amjoy.

,,Marist léék een prima optie. Ik sprak van tevoren een Nederlander, die er tenniste en studeerde. Hij praatte lovend over Marist. Deels, omdat-ie er veel wedstrijden had gewonnen, denk ik.”

Collegegeld

Waarom ging het mis? ,,Het niveau op wiskundegebied viel tegen”, aldus Bart. ,,En ik was juist voor studie en sport naar Amerika gegaan, niet andersom. Dat had ik in het voortraject ook aangegeven.”

,,Nog zoiets. Je doet in Nederland drie jaar over je bachelor, in Amerika een jaar langer. Je moet daar het eerste jaar fietsen door andere vakgebieden, zoals filosofie, geschiedenis en chemie.”

,,Ze zeggen dat je zo een completer mens wordt. Maar ze vangen gewoon een extra jaar collegegeld.”

Bart vertrok in augustus 2022 naar Amerika, mét een handblessure. ,,Daar waren ze bij Marist niet blij mee”, zegt de oud-speler van Volley en ELTV. ,,Misschien heb ik die blessure onderschat. Ik kreeg eerder in Nederland een cortisonenprik. Dat hielp, maar niet voldoende. Had ik niet op gerekend.”

Een tweede prik volgde in Amerika. Zelfde resultaat. Bart werd in januari 2023 geopereerd aan de aandoening Carpal-Boss.  

Last

,,Begin april 2023 ging het beter”, aldus Bart. ,,Ik zou in mei nog wat wedstrijden kunnen tennissen voor Marist, dacht ik. Maar ik was nog niet honderd procent. Ik stelde voor om met het meidenteam te gaan trainen.”

,,De vrouwen hadden in trainingen een oneven aantal speelsters. En vrouwen slaan wat minder hard dan mannen.”

,,No, zei de coach. Hij had sowieso geen verstand van tennis, hij dacht in bedrijfsvorm. Als je niet speelt, kost je de universiteit geld, redeneerde hij.”

,,Werk dan mee aan het herstel, zou je zeggen. Ik wilde gráág mijn steentje bijdragen. Kon dat niet in mijn eerste seizoen, dan toch zeker in het tweede. Je doet er alles aan, maar de coach behandelt je als een last.”

,,En er waren spelers die het leventje wel oké vonden. Beetje betaald tennissen, lekker. Ik heb van huis uit meegekregen, dat je altijd je best moet doen. Voor jezelf, maar ook voor je teamgenoten.”  

Zijn plan op tennisgebied was: twee jaar Marist, naar een betere universiteit, prof worden. ,,Nogal ambitieus”, zegt Bart. ,,De kans op een profcarrière is ontzettend klein. Maar je moet een beetje dromen.”

Competitie

Terwijl Rik Smits nog steeds in Amerika woont, is Bart alweer drie jaar terug in Nederland. ,,Ik ging voor de zomer 2023 naar huis”, zegt Bart. ,,Om verder te werken aan volledig herstel. De vraag was: wat doe je volgend schooljaar?”

Hij koos voor studeren in Tilburg. Bart heeft daar onlangs zijn bachelor econometrie gehaald. ,,Ik begin na de zomer aan mijn master”, zegt hij. ,,En ik train een paar keer in de week. Voor de leuk en voor het onderhoud, volgend jaar hoop ik competitie te spelen. Ik voel me weer goed.”