‘Ik ben in mijn hoofd helemaal geen 90’

EINDHOVEN – De moeder van winnaar van de Derby van Eindhoven Henk van de Pol, staat op haar 90^e nog steeds midden in het leven. Ali van de Pol rijdt auto, stapt op de elektrische fiets, speelt saxofoon en voelt zich nog steeds thuis in de paardenwereld. ,,Ik ben in mijn hoofd helemaal geen 90.”

Ze groeide op in een groot gezin met negen kinderen, terwijl haar ouders een hotelbedrijf runden. Kort na de oorlog, in 1947, kwam ze voor het eerst in aanraking met de paardensport. ,,Toen mocht ik gaan paardrijden bij de familie Van de Pol. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk nooit meer uit de paarden gegaan.”

Een leven tussen de paarden

Die eerste kennismaking mondde uit in een levenslange verbondenheid met de sport. Ze maakte de paardensport van dichtbij mee: van de vroegere, kleinschalige en gemoedelijke concoursen tot de huidige professionele internationale topsport.

Ali trouwde op haar vierentwintigste met manegehouder Cees van de Pol, en ze kregen vier kinderen. Het gezin draaide om hard werken en doorgaan, iets dat Ali van huis uit kende. Cees overleed in 1985, Ali stond er ineens alleen voor. ,,Mijn moeder bleef ook alleen achter”, zegt ze. ,,Met negen kinderen en een hotelbedrijf. Dus ik wist niet beter.”

,,Vier kinderen, een manegebedrijf, alles moest doorgaan. Maar ik kon lesgeven, de boekhouding doen, het ging gewoon verder.”

Paardenfamilie

Dat haar zoons Bert en Henk in de paardensport terecht zouden komen, verraste haar niet. Vooral Henk was van jongs af aan volledig gefascineerd door paarden.

Ze herinnert zich een moment dat haar altijd is bijgebleven: “Er liep een springpaard van mijn man in de les en ineens zei Henk: ‘Silka heeft een ander hoofdstel aan’. Hij was misschien twee jaar oud. Hij zag dat gewoon.”

Haar zoon is uitgegroeid tot internationaal springruiter, maar Ali blijft ontspannen onder zijn prestaties. ,,Als je de piste rondkomt, vind ik het al geweldig. Winnen is mooi, maar ik maak me nooit druk.”

Tijdens wedstrijden zit ze rustig aan de kant. “Ik drink op mijn gemak een biertje, terwijl hij een barrage rijdt.”

Zelf is ze nooit prestatiegericht geweest. “Dat hadden de jongens van hun vader. Ik vond het altijd al mooi als ze goed reden.” Ze kan er wel intens van genieten van wat haar kinderen en kleinkinmderen doen. Zeker, wanneer beide generaties samen iets doen. ,,Laatst reden Henk en zijn dochter Amy dezelfde wedstrijd. Dat vind ik prachtig.”

Saxofoon

Ali was haar tijd vooruit. In een periode waarin vrouwen nauwelijks zelf achter het stuur zaten, reed zij met trailers en paardenwagens door Europa.

,,Mijn man had geen rijbewijs, dus ik reed overal naartoe. Met de trailer en vrachtwagen overal tussendoor en achteruit rijden, dat heb ik mezelf geleerd.”

,,Ik ging nog met een paardenwagen naar de Sunshine Tour in Spanje toen ik bijna tachtig was.” Zelfstandigheid is altijd een tweede natuur geweest. ,,Ik heb niemand nodig. Ik doe precies wat ik wil.”

Behalve paarden, speelt muziek een belangrijke rol in haar leven. Op haar 50^e begon ze met saxofoon spelen. ,,Ik zag een opa met zijn kleinkind muziek maken en dacht: dat wil ik ook.”

Ze sloot zich aan bij een carnavalskapel en speelde later ook bij grote orkesten. ,,Met honderden mensen, een groot koor… dat was geweldig.” De saxofoon staat nog altijd in haar woonkamer. ,,Ik speel nog een beetje, en ik zing in een koor.”

Het geheim van ouder worden

Over ouder worden is ze luchtig. Ze voelt zich simpelweg niet negentig. ,,Het geheim is in beweging blijven en interesse houden in alles. Niet binnenzitten.” Met elf kleinkinderen blijft ze overal bij betrokken: wielrennen, zwemmen, muziek en natuurlijk paarden.

De paardensport is door de jaren heen veranderd. ,,Vroeger was het veel gemoedelijker”, aldus Ali. ,,Iedereen bij elkaar, één grote tent. Prachtig. Maar je moet met de tijd meegaan. De generatie na mij weet niet anders.”

Wat altijd bleef, is haar liefde voor paarden én mensen. Na bijna tachtig jaar in de sport kent ze velen, al herkent ze niet iedereen meer. ,,Mensen kennen mij nog van vroeger”, zegt ze lachend. ,,Maar ik weet soms niet meer wie zij zijn. Of ik weleens overweeg het rustiger aan te doen? Nee, niksen zit er voorlopig niet in.”